Kultura

19. novembra 1966. godine, u Čačku je rođena naša poznata književnica LJiljana Bralović

44pregleda

Na današnji dan pre 56 godina, 19. novembra 1966. godine, u Čačku je rođena naša poznata književnica gospođa LJiljana Bralović. LJiljana živi i svoje viđenje sveta u stihove preliva u podsuvoborskom selu Pranjani kod Čačka. Kreće se i uživa crpeći inspiraciju među procvetalim šljivicima i oblacima, spotiče se o mesečinu, boluje sve rane svojih seljaka i tuho tuguje zbog izumiranja srpskog sela. LJubav prema poeziji i prozi drži je još od gimnazijskih dana. Objavljuje od 2000. godine i za to vreme izdala je jedanaest knjiga. Po njenim pripovetkama “Detelina na pročevlju” i “Verige”, snimljeni su etnografski, dokumentarno – igrani filmovi. Gospođa Bralović članica je Udruženja književnika Srbije, počasni je član Društva književnika za Kosovo i Metohiju, Književnog društva “Zapis” iz Gornjeg Milanovca, Vukove zadužbine, Društva srpskih domaćina, Ravnogorskog pokreta i Kola srpskih sestara.

LJiljana Bralović dosada je objavila sledeće knjige poezije, proze, dečjih drama: “Ptice su stvorene da lete” (pesme, Dositej, G Milanovac, 2000.), “Daleki koreni” (pesme, KD “Zapis”, G. Milanovac 2002.), “Balada zaboravljenome”, pesme, KD “Zapis”, G. Milanovac, 2003.), “Čovek i zid”, pesme, KD “Zapis”, G. Milanovac, 2005.), “Oči koje me traže”, pesme, Srpska knjiga, Ruma, 2007.), “Nije Luda luda”, dečje drame, Žiravac, Požega, 2009.), “Priče ispod ožiljaka”, pripovetke, Legenda, Čačak, 2011.), “Zavet i obećanje”, pesme, Lio, G. Milanovac, 2014.), “Lajem ne prestajem”, pripovetke, Književna zadruga Srpskog nacionalnog savjeta, Pljevlja, 2016.), “Zvona Svetog Simeona”, pesme, Glas Srbije, Kraljevo, 2017.), “Čovečice”, roman, Glas Srbije, Kraljevo, 2019.).

U svom poslednjem romanu “Čovečice” iz 2019. godine LJiljana se bavi srpskim ženama koje su očuvale srpsku kuću i okućnicu u periodu od Balkanskih ratova, pa sve do NATO agresije na Kosovu. U suštini Čovečica predstavlja čovek-ženu, to jest ženu napravljenu od najčvršće, najbolje i najčestitije ljudske građe. Kao mlade udovice nisu se predavale i padale u očaj. LJiljana nam pripoveda kako su te žene-majke “ženile svoje sinove iako im je tek poneka malja zasenčila gornju usnu. Moraju deca da se rađaju, svetinja života i svetost ognjišta moraju se očuvati…“. Takve je Čovečice, može se verovati, imao na umu i Sveti Vladika Nikolaj kada je govorio o majkama “koje su volele svoju decu više no sebe i svoju otadžbinu više no svoju decu” i koje su “znale jednu od najvećih veština ovoga sveta – da od deteta stvore herojski jaka i karakterna čoveka”.

Udruženje Čačana u Beogradu ponosno je što u gospođi LJiljani Bralović ima ponosnog čuvara i hroničara istorije, kulture, tradicije i običaja našeg kraja. Nadamo se da ćemo uskoro, kada to epidemioločki uslovi dozvole, imati priliku da je ugostimo u Beogradu. Još jednom joj prenosimo svoje čestitke za njen rođendan uz želju da joj godine koje dolaze donesu još puno plodonosne umetničke inspiracije.

 

Ostavite komentar